Ενας μεγάλος δημιουργός με 60 χρόνια πορείας, γεμάτη από προσφορά στην τέχνη, στην Ελλάδα, σε όλες τις γενιές, πέρασε στην αθανασία, στο πανθεο των μεγάλων Ελλήνων, που αφιέρωσαν τη ζωή τους και την τέχνη τους στους ανθρώπους αυτής της χώρας, σημαδεύοντας με το έργο τους την πονεμένη ιστορία του τόπου και του λαού του.

Η θνητή φύση υποχωρεί στον χρόνο και τη φθορά που επιφέρει το πέρασμα του, όμως το έργο του θα μένει στους αιώνες, γιατί κατέγραψε σε αυτό τους πόθους, τα όνειρα, τους καημούς και τους αγώνες για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και λευτεριά του λαού.
Ούτε στιγμή δεν λοξοδρόμησε, δεν λιποτάκτησε, δεν προσκύνησε καμία εξουσία, παρά μόνο τον λαό, στον οποίο ανήκει και ήδη τον έχει κατατάξει στους μεγάλους της ιστορικής του συνείδησης και δεν θα καταθέσει στεφάνια στη μνήμη του, αλλά θα τραγουδά σαν μια φωνή τα τραγούδια του.
“Προσκυνώ τη χάρη σου λαέ μου
Σκύβω το κεφάλι στα μαρτύριά σου
Και θαυμάζω λαέ μου τα έργα σου”
Στους στίχους αυτούς όλη η κοσμοθεωρία του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Η παρακαταθήκη του τεράστια, με μεγάλα έργα που δεν μετριούνται με νούμερα, αλλά με καταγεγραμμένες στιγμές της πορείας της Ρωμιοσύνης μέσα στο χρόνο, που ήταν ένδοξη, λαμπρή, με σελίδες γεμάτες δάφνες, αίμα, πόνο, αγώνες και ακατάπαυστες θυσίες, τα οποία υπήρξαν από την αρχή μέχρι το τέλος η μοναδική έμπνευση του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Μαλαματένια Λόγια
Η Φάμπρικα
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
Τα λόγια και τα χρόνια
Ζαβαρακατρανέμια
Γκρεμισμένα σπίτια
Εαρινή ΣυμφΩνία
Μητέρα Μεγαλόψυχη
Πέρα από τη θάλασσα.
Ηταν ο τόπος μου.











