Μια ελληνική κοινότητα 15.000 ανθρώπων που διατηρεί ζωντανό τον πολιτισμό, τη γλώσσα και την παράδοση, μέσα σε μια πόλη όπου ο Ελληνισμός ανθίζει σε κάθε γωνιά
‘Αρθρο του Billy Cotsis – Μετάφραση: Κυριακή Κάππα, από τη σελίδα neoskosmos.com
Καθ’ οδόν προς το Ανατολικό Τιμόρ, πήρα την απόφαση να κάνω μια στάση στο Ντάργουιν.
Ως κάτοικος Σίδνεϊ, ήταν η μοναδική πρωτεύουσα της Αυστραλίας που μέχρι τότε είχα αποφύγει.
Συνήθως, όταν αναζητούμε έναν προορισμό για απόδραση, επιλέγουμε το Κουίνσλαντ, τη Μελβούρνη ή –γιατί όχι– τη Λέσβο.
Αυτή τη φορά, όμως, η επιλογή μου με δικαίωσε.
Βρέθηκα αντιμέτωπος με μία από τις πιο φιλόξενες ελληνικές κοινότητες στον Κόσμο, σε μια πόλη όμορφη η οποία έσφυζε από ελληνικό πολιτισμό
Θα μπορούσα να «κλείσω» εδώ το άρθρο και το νόημα θα ήταν σαφές.
Ότι δηλαδή πρόκειται για μια σπουδαία εμπειρία.
Ωστόσο, αξίζει να σταθώ λίγο παραπάνω, για να αποτυπώσω συνοπτικά την ουσία του Ελληνισμού στο Ντάργουιν.
Η πόλη αυτή συγκαταλέγεται αναμφίβολα ανάμεσα στις σημαντικότερες «ελληνικές πόλεις» εκτός Ελλάδας και Κύπρου, καθώς και της Μεγάλης Ελλάδας και της Κωνσταντινούπολης.
Ο δραστήριος πρόεδρος της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Βορείου Αυστραλίας (GOCNA), Μιχάλης Κουλιανός (Michael Koulianos), μου εξήγησε:
«Είμαστε μια υπερήφανη κοινότητα 15.000 Ελλήνων».
Σε μια πόλη περίπου 150.000 κατοίκων, αυτό σημαίνει πως το 10% του μόνιμου πληθυσμού είτε έχει γεννηθεί στην Ελλάδα είτε έχει ελληνική καταγωγή.
Στη συνάντησή μου με τον πρόεδρο –και αφού, μέσα σε λίγες ημέρες, γνώρισα άλλους εκατό Έλληνες– έγινε γρήγορα σαφές ότι η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής παρουσίας στο Ντάργουιν προέρχεται από το πανέμορφο νησί της Καλύμνου, με πληθυσμό μόλις 18.000 κατοίκων.
Η φίλη μου Βίκυ Ρούσσου Κερπινιώτη (Vicky Roussos Kerpiniotis), με καταγωγή από την Κάλυμνο η οποία έχει ζήσει στο παρελθόν στο Ντάργουιν, επισημαίνει πως η πόλη αποτελεί φυσικό καταφύγιο για τους Καλύμνιους.
Αυτό οφείλεται, σύμφωνα με την ίδια, στο γεγονός ότι το κλίμα, η θάλασσα και ο χαλαρός τρόπος ζωής της πόλης συνθέτουν ένα περιβάλλον οικείο, σχεδόν «νησιωτικό».
Μοναδική προϋπόθεση: λίγη προσοχή στους κροκόδειλους, που κατά καιρούς κάνουν την εμφάνισή τους κοντά στις ακτές της, κατά τα άλλα, ειδυλλιακής ακτογραμμής.
Ο πρώτος Έλληνας που συνάντησα είναι εκείνος που αντικατοπτρίζει το πόσο ωφέλιμοι είναι οι Έλληνες για το Ντάργουιν, αλλά και το αντίστροφο.
Πρόκειται για τον πρώην δήμαρχο της πόλης, Kon Vatskalis.
Γεννημένος στην Κεφαλονιά, ένας άνθρωπος με ξεχωριστή προσωπικότητα προσφέρθηκε αμέσως να μου δείξει την πόλη, παραλαμβάνοντάς με από το ξενοδοχείο.
Σύντομα διαπίστωσα ότι και το ίδιο το ξενοδοχείο, όπως και πολλές επιχειρήσεις της περιοχής, ανήκαν σε Έλληνες.
Στις ανοιχτές και ειλικρινείς συζητήσεις μας, ανατρέξαμε στο πώς αντιμετωπίζονταν οι Έλληνες από την τοπική κοινωνία τη δεκαετία του 1970, πώς «αγκαλιάζονται» σήμερα, στις όμορφες μικτές οικογένειες που δημιουργήθηκαν, στο πολιτιστικό τους αποτύπωμα, αλλά και στη ανάπτυξη της Εκκλησίας.
Μάλιστα, στον πρώτο ιερέα με τον οποίο μίλησα, την πρώτη κιόλας μέρα στο Ντάργουιν, με σύστησε ο ίδιος ο πρώην δήμαρχος.
Όπως συχνά συμβαίνει, ο κόσμος αποδεικνύεται μικρός. Σύντομα ανακαλύψαμε πως μας συνέδεαν κοινοί φίλοι στην Αυστραλία, ανάμεσά τους και η Ελένη Ζάχου (Helen Zahos), με καταγωγή από τη Βόρεια Περιοχή και μόνιμη πλέον κάτοικος Μελβούρνης.
Το όνομά της επανερχόταν συχνά στις συζητήσεις μου με τους ντόπιους, χάρη στο ανθρωπιστικό της έργο και τη ζεστή, επικοινωνιακή της παρουσία.
Η Ελένη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της φιλοξενίας και της ανθρώπινης ζεστασιάς που διακρίνει τους Έλληνες του Ντάργουιν και ευρύτερα της Βόρειας Περιοχής.
Ο Kon Vatskalis είναι επίσης πρώην υπουργός της Εργατικής κυβέρνησης της Βόρειας Περιοχής.
Έφτασε στην Αυστραλία το 1983 μέσω Δυτικής Αυστραλίας, πριν εγκατασταθεί μόνιμα στο Ντάργουιν.
Κουβαλά μαζί του μια «πράσινη» αλλά και μια βαθιά ελληνική καρδιά, φροντίζοντας να αναδείξει τα περιβαλλοντικά έργα της δημοτικής του διοίκησης, την μοναδική φύση και πανίδα της περιοχής, αλλά και τις συγκινητικές αναφορές στην ιστορική μνήμη της πόλης και στους γενναίους ήρωες του παρελθόντος.
Όπως μου επισημάνθηκε, το Ντάργουιν βομβαρδίστηκε επανειλημμένα από τους Ιάπωνες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – εδώ, ο πόλεμος δεν ήταν αφηρημένη έννοια, αλλά σκληρή καθημερινή πραγματικότητα.
Αργότερα, το 1974, η πόλη ισοπεδώθηκε από τον κυκλώνα Tracey.
Ο πρώην δήμαρχος μιλά για το Ντάργουιν με υπερηφάνεια.
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που μου χαρακτήρισαν τον κ. Vatskalis ως τον «καλύτερο δήμαρχο που είχαμε ποτέ».
Έχοντας επισκεφθεί δεκάδες ελληνικές κοινότητες ανά τον Κόσμο και γράψει εκτενώς για αυτές, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Βορείου Αυστραλίας (GOCNA) συγκαταλέγεται στις πλέον αξιοθαύμαστες.
Πρόκειται για μια κοινότητα άρτια οργανωμένη, με όραμα και στρατηγική, που γνωρίζει ακριβώς τον ρόλο της στη διαφύλαξη και προώθηση της ελληνικής γλώσσας, του πολιτισμού και της πνευματικότητας.
Χάρη στον πρόεδρο, Μιχάλη Κουλιανό, και τον διευθυντή του Ελληνικού Ορθόδοξου Σχολείου, Ιωάννη Καραβοκυρός (Ioannis Karavokyros), είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω από κοντά το εύρος και την ποιότητα των προγραμμάτων και των πρωτοβουλιών της GOCNA, η οποία ιδρύθηκε το 1968.
Σε εθνικό επίπεδο, το Ντάργουιν είναι ευρύτερα γνωστό για το ζωντανό φεστιβάλ GleNTi.
Ένας καλός φίλος, ο Dj Krazy Kon, συμμετέχει κατά καιρούς στο πρόγραμμα, ενώ είχα γνωρίσει παλιότερα στο Σίδνεϊ τον Rossi Kourounis, έναν από τους διοργανωτές.
Παραδόξως τον ξανασυνάντησα όταν προσκλήθηκα να αγωνιστώ με την ομάδα Darwin Ellas Veterans σε έναν φιλικό αγώνα football.
Οι παίκτες και η κοινότητα συναντιούνται κάθε εβδομάδα για μπάρμπεκιου και παρακολούθηση αγώνων.
Πώς με έπεισαν να παίξω; Αν και τερματοφύλακας, αγωνίστηκα ως παίκτης γηπέδου – με μέτρια αποτελέσματα – χάρη σε ένα τηλεφώνημα του Ιωάννη, που με μετέφερε στο γήπεδο, παραλαμβάνοντας καθ’ οδόν και άλλους παίκτες
Αξίζει να σημειωθεί ότι το GleNTi θυμίζει έντονα το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στη γενέτειρά μου, τη Λέσβο.
Όλοι έχουν ρόλο: εθελοντές, μέλη της κοινότητας, διοικητικό συμβούλιο, καταστηματάρχες, καλλιτέχνες.
«Η προετοιμασία ξεκινά εβδομάδες, ακόμη και μήνες νωρίτερα», μου εξήγησε ο πρόεδρος.
Δεν είναι τυχαίο ότι το φΦστιβάλ κυριαρχεί στις συζητήσεις των κατοίκων. Είναι σημείο αναφοράς στο ημερολόγιο όλων και προσελκύει περίπου 50.000 επισκέπτες.
Το Ντάργουιν το έχει αγκαλιάσει, καθώς διοργανώνεται αδιάλειπτα εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες.
Ο Μιχάλης Κουλιανός μεγάλωσε στην Ελλάδα και επέστρεψε στο Ντάργουιν το 1995.
Με μια νέα οικογένεια, επιχειρηματική δραστηριότητα και το απαραίτητο όραμα, ανταποκρίνεται καθημερινά στις απαιτήσεις της ηγεσίας μίας από τις κορυφαίες ελληνικές κοινότητες παγκοσμίως.
Μαζί με τον διευθυντή του σχολείου, μου ξενάγησαν στις εγκαταστάσεις της GOCNA: από τα γραφεία της κοινότητας και τον επιβλητικό Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου – μόλις εκατό μέτρα από το κατάλυμά μου – έως το σχολείο, όπου φοιτούν περίπου 150 μαθητές.
Ένας ζωντανός πυρήνας Ελληνισμού, που λειτουργεί με συνέπεια, όραμα και βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία.
Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Βορείου Αυστραλίας δικαίως μπορεί να αισθάνεται υπερήφανη για το εντυπωσιακό της σχολείο.
Κατά την επίσκεψή μας, σε ένα εκτεταμένο ακίνητο που ανήκει στην Κοινότητα, οι πρώτες εντυπώσεις ήταν αφοπλιστικές: πρόκειται για ένα αυθεντικό κομμάτι του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, μεταφερμένο στη Βόρεια Περιοχή.
Ο κ. Καραβοκυρός με σύστησε στο διδακτικό προσωπικό – περίπου δέκα εκπαιδευτικούς – που εκείνη την ημέρα συνεργάζονταν, σχεδίαζαν και αντάλλασσαν ιδέες στα Ελληνικά, προετοιμάζοντας το πρόγραμμα για τους μαθητές τους.
Το Σχολείο φιλοξενεί μαθήματα ελληνικών χορών και λειτουργεί ως χώρος πρόβων, ενώ παράλληλα στηρίζει πλήθος κοινοτικών δραστηριοτήτων, όχι μόνο για τους μαθητές αλλά και για την ευρύτερη παροικία.
Όλοι οι εκπαιδευτικοί, εκτός ενός, κατάγονται από την Κάλυμνο, με τον διευθυντή να έχει εγκατασταθεί στο Ντάργουιν περίπου πριν από μία δεκαετία.
Ο ίδιος μου εκμυστηρεύτηκε ότι κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα της επιστροφής, καθώς –όπως είπε χαρακτηριστικά– «ο κύκλος μου στην Αυστραλία σχεδόν ολοκληρώθηκε» και ότι «είναι καιρός να επιστρέψω στο άλλο μου σπίτι και στην οικογένειά μου».
Κατά την επίσκεψή μου, μίλησα με τρεις εκπαιδευτικούς: την Υβόννη Πανατού, που στο παρελθόν ζούσε στο Σίδνεϊ, την Ουρανία Μάγλη και την Καλλιόπη Ψαρρά.
Οι δύο τελευταίες βρίσκονται στην Αυστραλία από την προηγούμενη δεκαετία, ενώ η Ουρανία ζει στο Ντάργουιν εδώ και πολλά χρόνια, με την οικογένειά της να διατηρεί το γνωστό Hellas Fruit Market στο Σίδνεϊ.
Η Καλλιόπη μου εξομολογήθηκε ότι αρχικά ένιωσε έντονο πολιτισμικό σοκ όταν μετακόμισε από την Κάλυμνο στο Ντάργουιν, ωστόσο προσαρμόστηκε γρήγορα χάρη στη δυναμική ελληνική παρουσία.
«Οι μαθητές είναι υπέροχοι, οι γονείς ενεργοί και η διδασκαλία στο σχολείο αποτελεί πραγματική χαρά», μου είπαν χαρακτηριστικά.
Φέρνουν μαζί τους την αγάπη από την Ελλάδα, που επιστρέφεται απλόχερα από τους μαθητές.
Εκτιμούν τη στήριξη της GOCNA και του διευθυντή τους και ανυπομονούν για τα Σάββατα, όταν οι αίθουσες γεμίζουν με παιδικές φωνές και ελληνικές λέξεις, αποδεικνύοντας ότι ο Ελληνισμός στο Ντάργουιν όχι μόνο επιβιώνει, αλλά ανθίζει.
Η GOCNA διοργανώνει περισσότερες από 25 εκδηλώσεις και δράσεις, που εκτείνονται από τη φροντίδα ηλικιωμένων έως θρησκευτικές πρωτοβουλίες.
Όπως μου εξήγησε ο πρόεδρος, αυτό το πλούσιο πρόγραμμα δεν αποτελεί απλώς μια σειρά δραστηριοτήτων, αλλά ένα συνειδητό εργαλείο για την ενίσχυση της ελληνικής ταυτότητας, τη σύσφιξη των δεσμών και τη στήριξη της ελληνόφωνης παρουσίας στο Ντάργουιν.
Μία από τις πιο αξέχαστες στιγμές για μένα ήταν όταν παρακολούθησα μια συνάντηση, στην οποία ένας νεαρός επισκέφθηκε τον πρόεδρο και τον διευθυντή του σχολείου, λέγοντας με απλότητα και ειλικρίνεια: «Θέλω να προσφέρω πίσω στην κοινότητά μου».
Η εικόνα ενός νέου ανθρώπου πρόθυμου όχι μόνο να συμμετάσχει αλλά και να καταθέσει ιδέες και διάθεση για ουσιαστική προσφορά, ήταν ένα ισχυρό μήνυμα αισιοδοξίας για το μέλλον.
Δεν είναι τυχαίο ότι λειτουργούν πέντε υποεπιτροπές, ανοιχτές σε μέλη της κοινότητας που θέλουν να εμπλακούν ενεργά.
Στον πρώτο μου καφέ με τον Μιχάλη Κουλιανό, όπου συνάντησα και τον επίτιμο πρόεδρο της GOCNA, Νικήτα Χαλκίτη, σε μια ελληνική καφετέρια του Ντάργουιν, δεν χρειάστηκε να μιλήσω Αγγλικά.
Οι εκπρόσωποι της Κοινότητας –και σχεδόν όλοι γύρω μας– απευθύνονταν σε μένα στα Ελληνικά.
Για τους ντόπιους Έλληνες, το Ντάργουιν είναι Ελλάδα. Εδώ η γλώσσα παραμένει ζωντανή: στο σχολείο, στις εκκλησίες, στις εκδηλώσεις της GOCNA, στην καθημερινότητα.
Ο κ. Χαλκίτης διορίστηκε πρώτος επίτιμος πρόεδρος τον περασμένο Οκτώβριο, σε αναγνώριση της μακρόχρονης και καθοριστικής του προσφοράς στην κοινότητα και στο GleNTi.
Από τις πρώτες του κουβέντες, διαφαινόταν η υπερηφάνεια του για την παροικία και για το νησί των γονιών του, την Κάλυμνο.
ΆΛΛΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΔΡΑΣΗΣ
Ο Ιάκωβος Φραζής (Iakovos Frazis ) είναι μια προσωπικότητα με ξεχωριστή αύρα.
Μαζί με τον αδελφό του, μέσω της Darwin Greek Events by Frazis Bros, διοργανώνουν μεγάλες ελληνικές μουσικές εκδηλώσεις, φιλοξενώντας καταξιωμένους καλλιτέχνες.
Αν ένα επιτυχημένο ελληνικό σχήμα έχει εμφανιστεί στην Αυστραλία, κατά πάσα πιθανότητα κάποια στιγμή πέρασε από τα χέρια των αδελφών Φραζή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η συναυλία της 25ης Ιανουαρίου με την Κέλλυ Κελεκίδου και τον Νίκο Ζωιδάκη, στον χώρο της Ελληνικής Κοινότητας.
Οι βραδιές αυτές καταλήγουν πάντα με χαμόγελα, κουρασμένα πόδια και βραχνιασμένες φωνές.
Καθ’ οδόν για την επιστροφή μου από το Ντίλι, ο Ιάκωβος φρόντισε να συναντηθούμε στο Meraki – έναν χώρο που συνδυάζει μπαρ και ταβέρνα, σε ένα από τα πιο «δροσερά» σημεία του Ντάργουιν.
Το μαγαζί βρίσκεται λίγα μόλις μέτρα από το Diamond Barbers, μια ακόμη ιστορία επιτυχίας με ελληνική υπογραφή.
Τον νεαρό ιδιοκτήτη, με καταγωγή από την Κάλυμνο, τον είχα γνωρίσει στο Ντίλι, όπου ταξίδευε με τον παππού του για διακοπές. Σήμερα, το Diamond Barbers αριθμεί δέκα καταστήματα σε όλη την Αυστραλία.
Στο Meraki, ο Ιάκωβος φρόντισε να δοκιμάσω τα πάντα και να γνωρίσω τους ιδιοκτήτες, ανάμεσά τους και τον Μανώλη. Το φαγητό ήταν εξαιρετικό – όπως σε πολλές ελληνικές ταβέρνες – όμως αυτό που ξεχώριζε ήταν η ατμόσφαιρα.
Ένιωθες απλώς ότι «εδώ είναι Ελλάδα». Δεν ήταν τυχαίο ότι, σε εκδήλωση του ελληνικού ποδοσφαίρου λίγες ημέρες νωρίτερα, όλοι μου έλεγαν: «Μην ξεχάσεις να περάσεις από το Meraki για ένα ποτό».
Καθώς συνεχίζαμε την κουβέντα μας, μιλήσαμε για κοινές γνωριμίες, όπως τον θρυλικό Dj Krazy Kon, αλλά και για την προσωπική του ζωή. Έχοντας βρει τον έρωτα στο πρόσωπο μιας Ελληνίδας από το Σίδνεϊ, το 2026 διαγράφεται ως μια ιδιαίτερα σημαντική χρονιά για τον Ιάκωβο – παράλληλα με τη συνέχιση των εκδηλώσεων που κρατούν ζωντανή τη γλώσσα και τον ελληνικό παλμό στο Ντάργουιν.
FOOTBALL
Έχω ήδη αναφερθεί στους Hellenic Veterans, οι οποίοι μάλιστα μου πρόσφεραν και τη φανέλα τους. Ένα ενθύμιο που θα κρατήσω με ιδιαίτερη συγκίνηση, όχι απλώς ως αναμνηστικό, αλλά ως σύμβολο μιας εμπειρίας που πραγματικά μου έφτιαξε τη μέρα — όχι θεωρητικά, αλλά μέσα στο γήπεδο, παίζοντας football με μια εξαιρετική παρέα ανθρώπων.
Οι παίκτες, μάλιστα, έριξαν και το γάντι σε άλλες πόλεις: «Είμαστε ανοιχτοί να παίξουμε με οποιαδήποτε ομάδα από οπουδήποτε στην Αυστραλία. Ας επικοινωνήσουν μαζί μας».
Ο Μιχάλης και ο Ιωάννης με συνόδευσαν στη γιορτή απονομής του Darwin Olympic, της «κόκκινης» ομάδας που έχει γράψει τη δική της ιστορία στο ποδόσφαιρο της Βόρειας Περιοχής, κατακτώντας πλήθος τίτλων.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1967 – χρονιά που κατέκτησε και το πρώτο του πρωτάθλημα – και συγκαταλέγεται στους πλέον επιτυχημένους του Top End, με πρόσφατη συμμετοχή στο FFA Cup.
Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Νικ Χαλκίτης, ενώ το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με την προπονητική ιστορία του συλλόγου, έχοντας κατακτήσει περίπου 20 διαφορετικά κύπελλα και τουρνουά.
Είχα, επίσης, τη χαρά να παραβρεθώ στην τελετή βραβεύσεων του Hellenic Athletic Club, όπου γνώρισα τον νεαρό πρόεδρο, Κώστα Μπουμπάρη (Kosta Boubaris).
Όπως μου εξήγησε, «ο σύλλογός μας ιδρύθηκε το 1958. Ο θείος μου και ο πατέρας μου ήταν από τους πρώτους που ενεπλάκησαν, ενώ ο θείος Νίκος Μπουμπάρης παραμένει ενεργός μέχρι σήμερα. Από την αρχή, το σωματείο ήταν ένας χώρος για τους μετανάστες — μια οικογένεια. Απόψε φαίνεται ξεκάθαρα: οι άνθρωποι είναι φίλοι, έχουν παράδοση και στηρίζουν ο ένας τον άλλον».
Ο ίδιος υπογράμμισε και μια διαχρονική αλήθεια του ερασιτεχνικού αθλητισμού: «Κανένας σύλλογος δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς εθελοντές και αξιόπιστους χορηγούς». Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν όλη του η οικογένεια συμμετέχει ενεργά στη στήριξη του συλλόγου.
Ο Μιχάλης και η σύζυγός του φρόντισαν να καθίσω μαζί τους, παρότι έφτασα κατευθείαν από τον αγώνα μου με τους Hellenic Veterans.
Παρακολούθησα τις ομάδες του Athletic να παρουσιάζουν με υπερηφάνεια τις στιγμές της σεζόν τους, ενώ δεν μπορούσα παρά να θαυμάσω τη συντροφικότητα των παικτών. Το ποδόσφαιρο εδώ δεν είναι απλώς ένα άθλημα. Είναι τρόπος ζωής. Για τους παίκτες, τις οικογένειες και τους φίλους τους, όπως συμβαίνει σε όλες τις ελληνικές ομάδες του Ντάργουιν, το παιχνίδι κουβαλά έντονα το DNA της ελληνικής και οικογενειακής κουλτούρας.
Και τα τρία σωματεία απολαμβάνουν ισχυρή στήριξη και όλα δείχνουν πως θα συνεχίσουν να αποτελούν ζωντανό κομμάτι της παροικιακής ζωής για πολλές δεκαετίες ακόμη — και πέρα από αυτές.
GESTHIMANII
Η φίλη μου Βίκυ μού σύστησε μια φίλη της, μητέρα από την Κάλυμνο, που έχει εξελιχθεί σε απρόσμενο φαινόμενο στο TikTok. Κόρη γνωστής δημοσιογράφου στην Ελλάδα, η Gesthimanii Μιχαήλου (@gesthimaniii) έχει καταφέρει να κερδίσει το ενδιαφέρον Ελλήνων σε όλο τον Κόσμο, χωρίς ποτέ να το επιδιώξει. Με ευρηματικά βίντεο από την καθημερινότητα στο Ντάργουιν, μιλά απλά και ανθρώπινα σε όσους αναζητούν σύνδεση με κάτι αυθεντικό. Χωρίς ίχνος έπαρσης, με ταπεινότητα και χαρά για αυτό που κάνει, είτε σε μια κουβέντα μέσα σε ένα μαγαζί είτε μπροστά από μια κουζίνα με ελληνικές γεύσεις, η Gesthimanii κερδίζει διαρκώς νέο κοινό. Ακόμη και για κάποιον σαν εμένα, που συνήθως αποφεύγει το TikTok, τα βίντεό της αποτέλεσαν μια όμορφη ματιά στην ελληνική ζωή του Ντάργουιν.
ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΑ
Η Ελένη Ζάχου μού μιλούσε εδώ και χρόνια για το πόσο διαφορετικό είναι το Top End της Αυστραλίας: οι άνθρωποι, το κλίμα με τις δύο μόνο εποχές – την τροπική και… την τροπική – και κυρίως οι άνθρωποι.
Η ίδια έχει εργαστεί ως νοσηλεύτρια σε εμπόλεμες ζώνες, αλλά και στη Λέσβο, στα προσφυγικά κέντρα, γεγονός που μας έφερε σε επαφή – όχι επειδή είμαι πρόσφυγας, αλλά επειδή συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ μου Lesvos: Fall in Love.
Η Ελένη μού μίλησε για φίλους της, αλλά και για αρκετούς Αβορίγινες που παντρεύτηκαν Έλληνες, ενώ η ίδια έχει ζήσει και εργαστεί σε αυτόχθονες κοινότητες.
Μάλιστα, μία φίλη της ελληνικής και αβορίγινικης καταγωγής, την οποία δεν πρόλαβα να γνωρίσω καλύτερα, με πλησίασε στο αεροδρόμιο του Ντάργουιν, λίγο πριν την αναχώρησή μου.
Μικρός κόσμος – ή ίσως απλώς μια μικρή πόλη. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η αμεσότητα, η φιλικότητα και η ανοιχτή καρδιά είναι χαρακτηριστικά που συναντά κανείς διαρκώς στους Έλληνες του Ντάργουιν.
Πρόκειται για μια κοινότητα που αξίζει να τη γνωρίσουν περισσότεροι. Ο Daryl Sommers είχε πει κάποτε: «Δεν θα μάθεις ποτέ, αν δεν πας ποτέ» («You never, never know, if you never, never go»). Και είχε απόλυτο δίκιο. Αυτή η μικρή Ελλάδα, αυτή η υποδειγματικά οργανωμένη κοινότητα, μας περιμένει.
Και τολμώ να προβλέψω πως ακόμη και σε έναν αιώνα από σήμερα, η ελληνική γλώσσα θα ακούγεται ζωντανή στους δρόμους του Ντάργουιν, με τη GOCNA να παραμένει ανάμεσα στις κορυφαίες ελληνικές κοινότητες παγκοσμίως.
