Ανώνυμες καταγγελίες και τηλεφωνικές “οχλήσεις” μετατρέπουν τη «νομιμότητα» σε εργαλείο ακινησίας και μπλοκάρουν κάθε έργο πριν ξεκινήσει.
Με αφορμή τα όσα ανέφερε ο Δήμαρχος στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο σχετικά με τις «ανώνυμες» καταγγελίες που έγιναν για την κατασκευή του κτηρίου που θα στεγάσει τη Σχολή Μηχανικών της ΑΕΝ Καλύμνου, αναδεικνύεται για ακόμη μία φορά μια διαχρονική μάστιγα της τοπικής πολιτικής ζωής: «η βιομηχανία των καταγγελιών».
Καταγγελίες απανωτές, ανώνυμες, στοχευμένες, που εμφανίζονται σε κάθε φάση, σε κάθε έργο, σε κάθε προσπάθεια που πάει να ξεκινήσει. Και το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο.
Αδίστακτες πρακτικές, που δεν σταματούν ούτε μπροστά στο γεγονός ότι σε ένα έργο για την νεολαία του νησιού, μπαίνουν βόμβες στα θεμέλιά του, πριν καλά καλά αρχίσει να λειτουργεί!
Στόχος ένας: να μη γίνει τίποτα, κανένα έργο να μην ολοκληρωθεί.
Οι συγκεκριμένες καταγγελίες –ανώνυμες, όπως ειπώθηκε– αφορούν υποτιθέμενες παραλείψεις των υπηρεσιών του Δήμου. Μια πρακτική όχι απλώς προβληματική, αλλά επικίνδυνη, αφού δεν έχει στόχο τη διόρθωση λαθών, αλλά το φρενάρισμα και τελικά το μπλοκάρισμα κάθε έργου.
Και αυτό αποδεικνύεται από ένα απλό γεγονός: οι καταγγελίες δεν απευθύνθηκαν στον Δήμο, ώστε να υπάρξει άμεση αποκατάσταση τυχόν παραλείψεων, αλλά κατευθύνθηκαν απευθείας σε ελεγκτικούς μηχανισμούς και Υπουργεία. Όχι για να λυθεί το πρόβλημα — αλλά για να «τιναχτεί στον αέρα» το έργο.
Στην Κάλυμνο, δυστυχώς, η πολιτική δεν ασκείται με προτάσεις και αντιπαράθεση, αλλά με απανωτές τηλεφωνικές «οχλήσεις» και ανώνυμες καταγγελίες.
Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν το γνωστό: «ας τα κάνουν σωστά για να μην υπάρχουν καταγγελίες».
Πρόκειται για την κλασική «πρόφαση εν αμαρτίαις», την επιτομή του λαϊκισμού και, κυρίως, για μια συνειδητή επιλογή: τη μετάβαση της πολιτικής ζωής του νησιού στη στείρα αποδόμηση κάθε δημοτικής αρχής, ώστε στο τέλος της θητείας της να παρουσιαστεί ο «λογαριασμός» — μηδενικό ή ελάχιστο έργο — και τότε να εμφανιστούν οι εκάστοτε «Μεσσίες» για να… σώσουν την Κάλυμνο.
Ας είμαστε όμως ειλικρινείς και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Αν οι κανονισμοί τηρούνταν κατά γράμμα, χωρίς καμία ευελιξία, είναι κοινό μυστικό ότι ούτε χαρτί υγείας για τα σχολεία δεν θα μπορούσε να αγοραστεί.
Και κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό: οι ελεγκτικοί μηχανισμοί –Αποκεντρωμένη Διοίκηση, Περιφέρεια, Ελεγκτικό Συνέδριο κ.ά.– στελεχώνονται από δημοσίους υπαλλήλους που, απρόσωπα και εξ αποστάσεως, κρίνουν αποφάσεις συλλογικών οργάνων. Όταν λοιπόν κάποιοι «σπάνε τα τηλέφωνα» με καταγγελίες ή παριστάνουν πως δήθεν θέλουν ενημέρωση για την πορεία αποφάσεων (λες και ο Δήμος και το γραφείο του Δημοτικού Συμβουλίου δεν παρέχουν ενημέρωση), τότε είναι αυτονόητο τι θα συμβεί:
για ένα έγγραφο που λείπει ή για μια διαδικασία που δεν τηρήθηκε στο απόλυτο, μια απόφαση ακυρώνεται χωρίς δεύτερη σκέψη — ακόμη κι αν αφορά ένα σημαντικό έργο για την τοπική κοινωνία.
Η Κάλυμνος δεν κινδυνεύει από τα λάθη. Κινδυνεύει από όσους δεν θέλουν να γίνει τίποτα.
Από αυτούς που δεν έχουν το θάρρος να βάλουν όνομα και υπογραφή, αλλά έχουν πάντα πρόχειρο ένα τηλέφωνο. Από αυτούς που δεν διορθώνουν, δεν προτείνουν, δεν χτίζουν — μόνο καταγγέλλουν.
Κάθε έργο που μπλοκάρεται στο όνομα της «νομιμότητας», αφήνει πίσω του ένα νησί πιο φτωχό, πιο στάσιμο, πιο κουρασμένο. Και κάθε ανώνυμη καταγγελία δεν είναι πράξη ευαισθησίας· είναι πράξη πολιτικής δειλίας.
Αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα χρειαστεί να μας πολεμήσει κανείς.
Θα έχουμε φροντίσει μόνοι μας να μη μείνει τίποτα όρθιο.
