Τριάντα χρόνια μετά, οι μνήμες παραμένουν ζωντανές και φορτισμένες. Ο Γιώργος Κατσάβαρος επιστρέφει νοερά σε εκείνες τις ημέρες που, όπως ο ίδιος τονίζει, κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί πλήρως τη μελλοντική ιστορική βαρύτητα των γεγονότων που εκτυλίσσονταν μπροστά του.
Ήταν στιγμές αγωνίας, αλλά όχι φόβου. Στιγμές που τότε βιώθηκαν περισσότερο ως παρατήρηση μιας έκρυθμης κατάστασης και λιγότερο ως συνειδητή συμμετοχή σε ιστορία που γραφόταν.
Όπως περιγράφει, ακόμη και σήμερα, τρεις δεκαετίες μετά, η σκέψη εκείνης της περιόδου προκαλεί ρίγη.
Ίσως, όπως λέει, να υπήρχε τότε μια «άγνοια κινδύνου», μια απόσταση που προστάτευε ψυχολογικά όσους βρέθηκαν στο επίκεντρο των εξελίξεων.
Οι συνθήκες, άλλωστε, ήταν εντελώς διαφορετικές από τις σημερινές.
Η τεχνολογία περιορισμένη, η ενημέρωση ελάχιστη και η επικοινωνία σχεδόν ανύπαρκτη.
Η κινητή τηλεφωνία μόλις είχε κάνει τα πρώτα της βήματα στην Ελλάδα και θεωρούνταν πολυτέλεια.
Η ομάδα βρισκόταν σε ένα πραγματικό «θέατρο γεγονότων», χωρίς εικόνα για το τι συνέβαινε στο κέντρο αποφάσεων, στην Αθήνα, χωρίς άμεση ενημέρωση από τα κεντρικά μέσα και χωρίς ουσιαστική επαφή με τη βάση.
Μια κατάσταση που σήμερα φαντάζει σχεδόν πρωτόγονη, σε σύγκριση με την ταχύτητα και την πληθώρα πληροφόρησης της σύγχρονης εποχής.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην ψυχραιμία των ανθρώπων που είχαν την ευθύνη της αποστολής.
Η στάση τους, η εμπειρία και η αυτοσυγκράτηση λειτούργησαν καθοριστικά σε μια περίοδο υψηλής έντασης. Παράλληλα, επισημαίνει ότι στην αποστολή δεν συμμετείχε μόνο η τοπική τηλεόραση της Κω, αλλά και δημοσιογράφοι από μεγάλα αθηναϊκά μέσα, γεγονός που καταδεικνύει τη σημασία των εξελίξεων ήδη από τότε.
Ρεπορτάζ
By loading the video, you agree to YouTube’s privacy policy.
Learn more
kostv.gr
