Με αφορμή τη διοργάνωση μουσικής εκδήλωσης στον χώρο του Νικηφορείου Γυμνασίου, ο Σάκης Τσικούρης, Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής ΤΕΕ Καλύμνου και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής ΤΕΕ Δωδεκανήσου, καταθέτει τον προβληματισμό και την κριτική του για τη χρήση ενός ιστορικού σχολικού χώρου για ιδιωτική ψυχαγωγική εκδήλωση.
(*Σάκης Τσικούρης, Πρόεδρος ΜΕ ΤΕΕ Καλύμνου, Μέλος της ΔΕ ΤΕΕ Δωδεκανήσου)
Στο άρθρο που ακολουθεί εκφράζει τις ενστάσεις του σχετικά με τον συμβολισμό της επιλογής, τις επιπτώσεις στην τοπική αγορά και τα ζητήματα αισθητικής, πολιτισμού και δημόσιου συμφέροντος που, κατά την άποψή του, ανακύπτουν από τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία.
Το άρθρο δεν στρέφεται κατά της μουσικής ή των συναυλιών γενικά. Η βασική του θέση είναι ότι ένας ιστορικός σχολικός χώρος δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για μια ιδιωτική εμπορική εκδήλωση με χαρακτηριστικά νυχτερινής διασκέδασης, ιδιαίτερα σε συγκεκριμένη ημερομηνία και σε γειτνίαση με Νοσοκομείο και Γηροκομείο.
Προσεχώς… Μουσική Σκηνή «Νικηφόρειο Live»
Φαίνεται πως στην Ελλάδα του 2026, η έννοια της αναβάθμισης των σχολικών υποδομών απέκτησε επιτέλους το αληθινό, νεοπλουτίστικο νόημα της. Γιατί να σκοτιζόμαστε για βιβλιοθήκες, εργαστήρια και τη βαριά ιστορία ενός κτιρίου, όταν μπορούμε να μετατρέψουμε την αυλή του σε ένα πρώτης τάξεως, καλοκαιρινό μπουζουξίδικο;
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η δημιουργική φαντασία όλων εκείνων που κατάφεραν να μπερδέψουν την πολιτιστική ανάσα με το «άνοιγμα της φιάλης». Εκεί που κάποτε γενιές Καλύμνιων και Δωδεκανήσιων μάθαιναν γράμματα, τώρα θα μπαίνουν stands, θα ρέει το ουίσκι άφθονο και θα αντηχούν τα σουξέ της πίστας, με την απαραίτητη λυπητερή των 140 ευρώ το μπουκάλι. Μια τιμή, αν μη τι άλλο, άκρως «λαϊκή» και «προσιτή» για τον απλό κόσμο που υποτίθεται ότι «διψάει για διασκέδαση».
Το κερασάκι στην τούρτα αυτού του πολιτιστικού ολισθήματος είναι η ημερομηνία. Η συναυλία προγραμματίζεται για τις 26 Ιουλίου, την παραμονή του Αγίου Παντελεήμονα. Μία από τις ελάχιστες «κόκκινες» μέρες του καλοκαιριού, πάνω στην οποία οι ντόπιοι επαγγελματίες της εστίασης και του τουρισμού στηρίζουν όλο τους το πλάνο για να ρεφάρουν τα έξοδα της χρονιάς και να καλύψουν τις τρύπες του χειμώνα σε μια ήδη τσακισμένη σεζόν. Αντί λοιπόν να στηριχθεί η τοπική αγορά, αντιθέτως, στήνεται ένας αθέμιτος ανταγωνισμός, παραχωρώντας δημόσιο χώρο για μια καθαρά ιδιωτική, κερδοσκοπική κίνηση.
Εδώ, βέβαια, προκύπτει ένα εύλογο και ξεκάθαρο ερώτημα: Εφόσον πρόκειται για μια σαφώς επικερδή, ιδιωτική επιχειρηματική κίνηση με εξασφαλισμένα μεγάλα έσοδα, ο χώρος του σχολείου νοικιάστηκε έναντι του ανάλογου τιμήματος; Κι αν ναι, πού ακριβώς θα διατεθούν αυτά τα χρήματα; Θα επιστραφούν ίσως στο ίδιο το Νικηφόρειο για τις πάγιες ανάγκες του;
Η έλλειψη υποδομών δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο άλλοθι για την ισοπέδωση κάθε συμβολισμού. Όταν παραχωρείς ένα ιστορικό σχολείο για να λειτουργήσει με όρους νυχτερινού κέντρου και ιδιωτικού κέρδους, δεν προσφέρεις πολιτισμό, αλλά νομιμοποιείς την αισθητική της επίδειξης και του εύκολου εντυπωσιασμού στον ίδιο χώρο όπου την επόμενη σεζόν οι δάσκαλοι θα προσπαθήσουν να διδάξουν στα παιδιά το «Ωραίο» και το «Μέτρο».
Μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα της «διασκέδασης», φαίνεται πως ξεχάστηκε και μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια, ότι σε απόσταση αναπνοής από την αυτοσχέδια πίστα βρίσκονται το Νοσοκομείο και το Γηροκομείο του νησιού. Εκεί δηλαδή όπου κάποιοι συνάνθρωποι μας δίνουν μάχη για τη ζωή τους, βιώνοντας τον πόνο τον δικό τους και των συγγενών τους, ή αναζητούν την απαραίτητη ησυχία, θα φτάνει το μπάσο της κονσόλας και το κέφι της «φιάλης». Η απόλυτη αποθέωση της κοινωνικής αναλγησίας στο όνομα του εύκολου κέρδους.
Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν πεθαίνει με πάταγο. Σβήνει αθόρυβα, κάθε φορά που ένας θεσμικός φορέας αδυνατεί να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα σε μια δημόσια, ποιοτική συναυλία και σε ένα υπαίθριο real estate της νύχτας. Αν είναι να παραδίδονται τα κλειδιά των σχολείων για να γίνονται «πίστες», ας αλλάξουμε τουλάχιστον και την επιγραφή στην είσοδο.
Από «Νικηφόρειο Γυμνάσιο», ας το μετονομάσουμε σε «Νικηφόρειο Live». Τουλάχιστον, θα είμαστε ρεαλιστές και ειλικρινείς.
Το πρόβλημα βλέπετε δεν είναι η έλλειψη χώρων. Είναι η απόλυτη έλλειψη αισθητικής, σεβασμού και οράματος. Και αυτό, δυστυχώς, δεν διορθώνεται με κανένα «πρώτο όνομα».
Σακελλάριος Γ. Τσικούρης
Διπλ. Ηλεκτρολόγος Μηχανικός
Πρόεδρος ΜΕ ΤΕΕ Καλύμνου
Μέλος της ΔΕ ΤΕΕ Δωδεκανήσου
